آفاق گر دیده ام

                      مهر تبان ورزیده ام

                                   خوبان فراوان دیده ام

                                                  اما تو چیز دیگری

سلام .....خوبین......شرمنده یک یکتون.....گفتم اگر رفتم سره کلاس و کار دیر به دیر می آپم و می آنم.....پس ازم دلخور نشین که دیر به دیر میام سر وقتتون یا که اصلا نمی یام............باشه عزیزانم.....تلافی می کنم عروسیاتون......

امروز که دانشگاه بودم یه صحنه ای دیدم که هنوز که هنوزه تو کفش موندم.....بزار برانون بگم.....

وقتی با فریبا دم دره کلاس ایستاده بودیم تا استاد بیاد دیدیم که یه دختر و پسری روبرومون ایستادن......که از قرار پسره  خیلی ناراحت بود......هیچ کدومشون حرف نمی زدن......یه بغض غریب تو گلوی پسره بود ......تو چشاشم  پر ازاشک بود.....اخ خدا دلم داشت کباب می شد...هرزگاهی به هم نگاه می کردن.....با نگاشون با همدیگه صحبت می کردن....دختره به زور با دوستاش که از سمتش رد می شدن با لبخند تصنعی جوابشون رو می داد.....بعد از یه چن دقیقه پسره دست کرد جیبش یه کاغذ داد به دختره.....دختره شروع کرد به خوندنش.....پسره با همون چشمای اشکی نگاش می کرد....وفتی که خوندش نامه رو به پسره داد.....بعد از یه سکوت کافی به پسره گفت ...من باید برم....خدافظ.....پسره تا کلاسش همراهیش کرد و از پشت در کلاس بازم هم نظاره گر عشقش بود...چقدر سخته ادم این جوری  باشه نتونه حرف دلش رو به اون که دوسش داره بزنه .....نمیدونم چی بین اون دو تا گذشته بود....که جلوی دوست و رفیق به ضجه افتاده بودن..........خیلی حالم گرفت....

سلام....امیدوارم تا این لحظه سال نو بهتون خوش گذشته باشه.......امیدوارم با دلی پر امید این سال نو رو شروع کرده باشید.....قصدم این بود که برای یه مدتی وبلاگو تعطیل کنم....دیدم دیگه از یکنواختی خسته شدم.... یه چند وقتیه یعنی راستشو بگم از اول سال دچار خود درگیری شدم.....نمیدونم براچی ...... حالا گفتم بازم یه پست دیگه دوستان تحملم کنن تا ببینم چی میشه....چون اگه رفتم دانشگاه و سره کار بازم همونه نمی رسم زود به زود ان و اپ بشم......

چند وقته رفتم تو کار شعرای مصدق.... خیلی زیبان....خداییش اگه بد بود نظر نده...

اللهی به امید تو............

آرزومند آرزوهای شما.......فرزانه

**** شبی از شبها

                  تو به من گفتی شب باش 

                                    من که شب بودم و شب هستم  

                                                           و شب خواهم ماند

                             شب به شب گفتم     

                                   به امیدی 

                                         که تو فانوس

                                               نفس های شب من باشی  ****

به نام حق

به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه

كلمه را آفريد.

و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه

ميخواستم از او بگويم.

سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن

خانه اي در دل.

و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.

او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز

غريبش را شنيدم

اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.

فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به

دنبال جاي پاي خدا باشم.

اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض

بي ماهيست.

شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن

زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .

اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان،

سيب آورد.

حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...